Dream : एक सपना

Dream  एक सपना एउटा यस्तो कथा हो जसले ती तमाम विध्यार्थीहरुको प्रतिनिधित्व गर्छ जो आफ्नो घरदेखी कोसौँ टाढा अनि परिवारदेखि हजारौँ माइल परको एक अन्जान शहरमा आएका छन् ,आफ्नो सपनाको खातिर । आफ्ना इच्छा, चहाना र खुसीहरुलाई आफ्नै प्रिय कोठाको एउटा  छेउमा रहेको बाकस भित्र बन्द गरेर अनि हजारौँ हजार प्रतिस्पर्धिहरुलाइ उछिन्ने अठोटका साथ, फगत एउटा सपनाको लागी अर्थात डाक्टर बन्ने सपना ।

यो सपना एक दिन, एक रात, वा एक पलमा अचानक जन्मिएको सपना होइन । यो सपनासँग त ती सम्पूर्ण विध्यार्थीहरुको बाल्यकाल जोडिएको छ । उनीहरुलाइ कखरा चिन्न सिकाउने गूुरुहरु र विध्यालयको पहिचान जोडिएको छ । “ रत्नबहादुर सरको छोरो त डाक्टर भएछ ” भनेको सुन्दा धक्क छाती फुलाउने ती तमाम बाबुहरुको मान , प्रतिष्ठा र सम्मानसँग जाडिएको छ । अनि अगेँनामा आगो फुक्दै गर्दा पधेँरामा पानी लिन जम्मा भएका आफ्ना सँगीहरुले डाक्टरकी आमा भनेको सम्झिएर सुँक्क सुँक्क गर्ने ती सबै आमाहरुका खुसीको आँसुसँग जोडिएको छ ।

त्यहि भएर पो यो सपना एकदम खास छ । अनि यसको बेग्लै महत्व र स्थान छ ।

यस्तो सपना सुदेशको छ । यस्तै सपना नरेशको छ , दिनेशको छ । अन्जनको छ , रन्जनको छ  । अन्जलीको छ ,गंगा , जमुना अनी सरस्वतीको पनि छ । यस्तै सपना करिब करिब पच्चिस हजारको जतिको छ । तर के ती सबैको सपना पूरा हुन्छ त ? के सबैलाइ आफ्नो नामको अगाडि डाक्टर लेखाउने सुवसर जुर्छ त ?

के कस्ता कारणहरु छन् जसले केहि सयलाई मात्र त्यो अवसर प्रदान गर्छ ? के त्यो सपनासँग मात्र लगन र परिश्रम जोडिएको छ ? कि त्यससँग लक अर्थात भाग्यको पनि उत्तिकै हात रहन्छ ?

हो यस्तै यस्तै प्रश्नहरुसँग जोडिएको कथा हो “ड्रिम ः एक सपना ”।

यस कथामा यस्ता दुइ युवक छन् जो हरबखत सपना देखिरहन्छन् ।

हरेक रात जस्तै आज पनि रविले त्यहि सपना देख्यो ः

सपनामा उसकी दिदि सुत्केरी ब्यथा लागेर छट्पटाइरहेकी हुन्छिन् । उनलाई डोकोमा हालेर कसैले बोकिरहेको हुन्छ । सारा वातावरण दिदिकै रुवाई र चित्कारले गुञ्जायमान छ । वरपर तिन चार जना भरिया हतार हतार गरेर दिदिलाई लग्दैछन् । ब्याकग्राउन्ड धूमिल अनि कालो छ । स्वास्थ्य चौकी पुग्नासाथ एकजना स्वास्थ्यकर्मी अत्तालिँदै कराउँछिन् “छिट्टो सदरमुकाम लानुस यहाँ डाक्टर छैनन् । ” दिदि झन् झन् पिडाले छट्पटाउन थाल्छिन् , वातावरण कोलाहलमय हुन्छ र यस्तैमा कोही कराउँछ दिदि ।

आज पनि दिदि भन्ने यहि आवाज सुन्नासाथ रवि जुरुक्क उठ्छ । उसको मुटु ढक ढक ढक गरिरहेको छ अनि त्यसमाथि स्वाँ स्वाँ गर्दै लामो लामो सास लिन थाल्छ ।

वातावरण एकैछिनका लागि शान्त हुन्छ र यसैबिच जब उसले आफ्नो छेउकै खाटमा आँखा डुलाउँछ तब उसको रुममेट किरण पनि उसैगरि निन्द«ाबाट बिउँझिएर स्वाँ स्वाँ गर्दै लामो लामो सास फेरिरहेको हुन्छ ।

अगाडि राखिएको भित्ते घडिमा बिहानिको पाँच बजेको छ । दुवैलाई आ–आफ्नो सपनाले जुरुक्कै उठाउँछ । रवि र किरण नित्यकर्म तर्फ लाग्छन् । ट्वाइलेट जान्छन् , ब्रस गर्छन् , मुख धुन्छन् अनि आ–आफ्नो टेबलमा बसेर किताब खोल्छन् ।

ब्याकग्राउन्ड फेरि अध्याँरो हुन्छ अर्थात कथा पछाडी फर्कन्छ । सम्झनामा बाल्यकालका दिनहरु देखापर्छ । कक्षामा जुरुक्क उठेर उत्तर दिएको, हाजीरी जवाफ प्रतियोगितामा प्रथम भएको । सबैले वाही वाही गरेको अनि विद्यालयमा सरले “ ठूलो भएपछि के बन्छौ भनेर सोध्दा– डक्टर बन्छु भनेर जोडले चिच्चाएको ।”

उता डक्टर बन्छु भनेर चिच्याइरहदा यता रवि र किरणको ढोकामा कसैले ढकढक गर्छ । दुवैजना किताबमा अढेस लागेर निदाइरहेको अवस्थामा झसङ्ग हुन्छन् । तिन चार जना साथी कोठा भित्र प्रवेश गर्छन् । “उठ छिटो कोचिङ जान ढिला भयो ।” सबैजना तयार हुन्छन र कोचिङका लागी निस्कन्छन् ।

बाहिर निस्कदै गर्दा रवि आफ्नो ब्याग बोकेर ठमठम अगाडि बढ्छ । यता किरण भने होस्टेल बाहिरको चौरिमा बिहानै जम्मा भएर क्रिकेट खेलिरहेका केटाकेटिहरुलाई हेर्छ एकैछिन टोलाउँछ अनि मात्र अगाडि लाग्छ ।

कोचिङ क्लास जाने बाटोमा ठूलो भिँडभाड छ । रवि र किरणको आँखामा जस्तै सबैसँग एउटा अठोट छ, एउटा सपना छ । दिनभरि क्लासमा , लाइब्रेरीमा कहिले सरले पढाएको सुन्दै त कहिले एक आपसमा छलफल गर्दै उनीहरु निरन्तर मिहेनत गरिरहेका छन् । रवि कक्षामा १०० प्रतिशत ध्यान दिइरहेको हुन्छ भने किरण चाहिँ बेलाबखतमा झ्यालबाट तल केटाकेटीहरु खेलेको हेरेर मुस्कुराइरहन्छ ।

ब्याकग्राउन्ड फेरि अध्ँयारो हुन्छ अर्थात कथा पछाडी फर्कन्छ । सम्झनामा घरबाट निस्कने बेलाको रवि देखा पर्छ । आमाले थाली भरि अक्षता लिएर आर्शिवाद दिदै भन्नुहुन्छ ः “ हामीले तेरा लागी धेरै दुख गरेका छौँ , बाटो नबिराएस् , यता उती नबरालियस् । मन लगाएर पढेस् ।” त्यही भएर त उनीहरुको सपनासँग उनीहरुको परिवारको मान, प्रतिष्ठा र खुसीसँग पनि जोडिएको छ । गाडीमा अढेस लागेर रवि अनेकथरि कुरा मनमा खेलाउदै काठमाडौँका लागी आइरहेको हुन्छ । गाडीमा गित बजिरहेको छ “ नयाँ सपना नयाँ शहर , मनमा लिएर नयाँ रहर ।” उता गाडीमा ध्याच्च ब्रेक लाग्छ यता रवि झसङ्ग भएर बिउँझन्छ ।

कोचिङ क्लासमा छुट्टी भएर सबैजना गइसकेका छन् । रविले वरिपरि यसो आफ्नो नजर डुलायो, क्लास खाली थियो । फेरी उसले छेउको बेन्चमा हेर्यो । त्यहाँ भने किरण थियो । उसैगरी भर्खर सपनाबाट बिउँझिएर यता उता नजर डुलाइरहेको अवस्थामा ।

साझमा सबैजना होस्टेलमा जम्मा भएर आइपिएल हेर्न थाल्छन् । किरण बिचमा छ , रवि छेउमा टुसुक्क बसेको छ । यसपटक भने रविले एक्लै सपना देख्छ किनभने किरण टिभिमा मस्त रमाइरहेको छ । छक्का, किरण लगायत साथीहरु एक स्वरमै चिच्याउँछन् । जुन आवाजले गर्दा रवि झसङग भएर बिउझन्छ र बिउझिएसँगै तुरुन्तै आफ्नो कोठामा जान्छ र पढ्न सुरु गरिहाल्छ । यता रविलाई पछ्याउँदै बिस्तार–बिस्तार एक एक गर्दै सबै निस्कन्छन् तर किरण भने अन्तिमसम्म पनि त्यहि कोठामा टिभी हेरेर बसिरहन्छ ।

दिनहरु बित्दैछन् । सबैजना दिनरात – घामपानी केहि नभनी कडा मिहेनत गरिरहेका छन् । होस्टेलका कोठाहरुमा रात–रातसम्म बत्ति बलिरहन्छ । कोठाका सबै भित्ताहरु मोरफोलोजी चार्ट , पेरीवडिक टेबल र स्टिकि नोटहरुले भरिभराउ छन् । खाना खादैँ गर्दा कोइसन – आन्सरको छलफल हुन्छ । कसैकसैले त ट्वाइलेट जाँदासमेत किताब–कापी बोकेर जान थालेका छन् । समग्रमा माहोल एकदम कोलाहालमय छ ।

आज होस्टलमा विशेष चहलपहल छ किनभने कोचिङ इन्सटिच्यूटले लिने मोडल टेस्टको नतिजामा किरणले अप्रत्यासित ढङ्गले टप गरेको छ । ऊ सबैलाई वरिपरि राखेर गफ दिइरहेको छ । नाम निस्कनुमा भाग्यको पनि उत्तिकै हात रहने कुरामा उसको जोड छ । “ आखिर कोइसन पनि त्यहिँ हुन्छ आन्सर पनि त्यहिँ ।” मात्र दशवटा गेस मिल्यो भने त ठ्याक्कै नाम निस्कन्छ ।

रविलाई भने यस्ता कुराले खासै दिलचस्वी छैन । ऊ त बेलाबखतमा फुर्सद पाउनासाथ सपना देख्न थाल्छ अनि बिउँझनासाथ आफ्नो कोठामा पुगिहाल्छ ।

आज आइओयमको इन्ट्रान्स परीक्षाको दिन । आज पनि मोबाइलमा अर्लाम लाग्नुपूर्व नै रविले सपना देख्यो । स्वाँ–स्वाँ गरेर लामो सास तान्दै छेउको खाटतिर हे¥यो । किरण पनि ठिक त्यसैगरि बिउँझिएर लामो लामो सास फेर्दै थियो ।
दुवैजना जुरुक्क उठे , अनि एक–अर्कालाई धाप मार्दै परीक्षाकेन्द« तर्फ जान तयारी गरे ।
अर्को राति रिजल्ट आयो । सबैजनाको आँखा कम्प्यूटरको स्क्रिनमा छ । रिजल्ट लोडिङ पनि हुँदै थियो । तर अचानक बत्ति निभ्छ अनि दृश्यमा सबथोक अध्ँयारो हुन्छ ।

उज्यालो हुँदा घण्टी लागिरहेको छ र घण्टीसँगै रवि निन्द«ाबाट पुनः बिउझन्छ र आँखा मिच्दै अघि पछि दाया–बाया सबैतिर हेर्न थाल्छ ।

उसले सेतो एप्रोन लगाएको छ , घाँटीमा स्टेथेसकोप भिरेको छ र क्लासरुमको भित्तामा त्रिवि शिक्षण अस्पताल लेखिएको छ ।

ऊ हतार हतार गर्दै आफ्नो आँखा छेउको बेञ्चमा लान्छ । तर अहँ यसपटक भने किरण त्यहाँ हुँदैन ।

दृश्य नं एक ः किरण बिहानै रविसँगै बिउँझिएको थियो तर दुइले हरेक बिहान देख्ने सपना नितान्त फरक थियो । रविले त हरेक बिहान आफूले कुनै गेममा बिजयी छक्का हानेको देख्थ्यो र जुरुक्क उठेर लामो लामो सास फेथ्योै ।

दृश्य नं दुइ ः किरण हरेक दिन साथीहरुसँग इन्सटिच्यूटबाट बाहिर निस्कदै गर्दा , केटाकेटीहरु क्रिकेट खेलेको देखेर मुस्कुराउँथ्यो ।

दृश्य नं तिन ः कोचिङ इन्सटिच्यूटको झ्यालबाट क्रिकेट  खेल्दै गरेको हेरेर किरण टोलाइरहन्थ्यो ।

दृश्य नं चार ः होस्टलमा आइपिएल हेर्न बस्दा अन्तिमसम्म किरणले मात्र प्यासनका साथ गेम हेरेको थियो ।

दृश्य नं पाँच ः कोचिङ इन्सटिच्यूटको मोडल टेस्टमा टप गर्दा किरणले मोबाइलमा हेरेर आन्सर टिक गरेको थियो ।

रवि आज दरबारमार्गको कुनै रेष्टुरामा साथीहरुसँग एमबिबिएस ग्राजुयट भएको सेलिब्रेसन गर्दै छ । रेष्टुरामा एउटा ठूलो टिभी छ जसमा त्यहाँ उपस्थित सबैजसोको आँखा अडेको छ । सबैजना नेपाल नेपाल भन्दै हुटिङ गरिरहेका छन् । यत्तिकैमा अलि ठूलो आवाजमा रवि कराउँछ –“ किरण कुमार खत्री ओपनिङ ब्याट्सम्यान नेपाली क्रिकेट टिम , मेरो इन्ट्रान्स पढ्दाको रुममेट हो यार ” ।