Search This Blog

Saturday, May 20, 2017

उसको मृत्यु शैयामा भेटिएको रहस्य


उ आज पनि त्यसैगरि नै आएको थियो जसरी अरुदिन आउँथ्यो , चार घोडे ठूलो बग्गीमा आफ्ना दुइ सहयोगीहरुका साथ । घोडाहरु सकिनसकि बग्गीलाई तानिरहेका थिए । बाहिर सडकमा बिस्तारै बिस्तारै मानिसहरुको ठूलो भिँड जम्मा भइरहेको थियो अनि जम्मा भएका सबैजना एकै स्वरमा भनिरहेका थिए – “च्यामर्बलेन आउ ज्यान बचाउ ।”

उ च्यामर्बलेन परिवारको कान्छो सदस्य , हुग च्यामर्बलेन । करिबन १०० वर्ष हुन लाग्यो जब–जब च्यामर्बलेनहरु बग्गी लिएर यसरी सडकमा निस्कन्छन् तब–तब लन्डनका गल्लिहरुमा उनिहरुको चर्चा हुन थाल्छ । चर्चा बग्गीको हुन्थेन न’त त्यस बग्गीलाई तान्ने घोडाहरुको नै । चर्चा त केवल त्यस बग्गीभित्र रहेको त्यो बाकसको हुन्थ्यो जसको रहस्य जान्न हरएक लन्डनवासीहरु उत्सुक थिए ।

त्यो बाकस हुगका जिजुबुवा पिटर च्यामर्बलेनले ल्याएका थिए । च्यामर्बलेनका अनुसार उनीहरुलाई त्यो बाकस भगवान जिजस क्राइस्टले दिनु भएको हो र त्यसभित्र चामत्कारीक औजारहरु छन् । उनिहरुले के पनि भन्ने गरेका थिए भने यदि ती औजारहरुको  रहस्य आम मानिसलाई थाह दिए ती स्वतः निस्क्रिय भएर जान्छन् ।

हुन पनि हो , त्यो बाकस आफैँमा चामत्कारीक थियो किनभने त्यसले  हजारौेँको ज्यान बचाइसकेको थियो । पिटर च्यामर्बलेनले त्यो बाकस ल्याउनु भन्दा अघि ब्रिच अर्थात् उल्टो फर्किएर बसेको बच्चालाई ज्यूँदो जन्माउने कार्य असम्भव नै ठानिन्थ्यो । त्यति मात्र होइन बच्चा जन्माउँदा कुनै कारणवश यदि बच्चा अड्किएमा के गर्ने कसैलाई थाह थिएन ।

सामान्य डेलिभरिहरु त अरुले पनि गराउँथे । तर शहरमा जब–जब आमा र बच्चाहुरु मृत्युको मुखमा पुगेका हुन्थे तब–तब च्यामर्बलेनहरु इश्वरका अवतार झैँ झुल्कन्थे अनि सकुशल डेलिभरि गराएर फर्किन्थे ।
त्यसैले त आजपनि जम्मा भएका मानिसहरु भनिरहेका थिए – “च्यामर्बलेन आउ ज्यान बचाउ ।”

भिँडमा गाइँगुइँ सुनिन थाल्यो , के आजपनि च्यामर्बलेनले आमा र बच्चा दुवैलाई बचाउन सफल होलान् ? के होला त्यस बाकसमा ??

कसैले लख काटे , “त्यस बाकस भित्र जिजसको काटिएको हात छ , जसको स्पर्श मात्रैले पनि बच्चा सकुशल जन्मन्छ ।” कसैले भने , “होइन त्यो बाकस खाली छ । बच्चा जन्माउने त च्यामर्बलेनको सिपले गर्दा हो । जिजस नै भइदिएको भए त गत साता मार्थाको बच्चा त्यसै मर्न थिएन ।”

एकाध दुइ घटना बाहेक , च्यामर्बलेनहरुले जनताहरुका मनमा अमिट छाप छोड्न सफल भइसकेका थिए । पिटर च्यामर्बलेनले त त्यो बाकस ल्याएको साल राजपरिवारमै लगालग दुइ जटिल डेलिभरिहरु गराए । त्यसपछि त के चाहियो र ,  उनिहरुको यश एक कान दुइ कान गर्दै मैदान भयो ।

बाकसको रहस्य परिवार भन्दा बाहिर नजावोस भन्ने कुरामा च्यामर्बलेनहरु एकदमै सचेत थिए । कतिसम्म भने , डेलिभरि गराउन जाँदा उनिहरु आफ्ना छोरीहरुलाई कहिल्यै लाँदैनथिए ताकि बिहे गरेर जाँदा उनिहरुका साथ रहस्य अर्काको घरमा नपुगोस् ।

आज पनि बडो सतर्कताका साथ हुग च्यामर्बलेन बग्गीबाट ओर्लिए । उनका पछि–पछि दुइ सहयोगीहरु थिए जसको हातमा निकै नै उज्यालो र ठूलो बाकस थियो । बाकसको बाहिरी आवरणमा अनेक मणि–माणिक्यहरु जणित थिए । घामको प्रकाश ती आभूषणहरुबाट यसरी आँखामा फर्कन्थे कि जो कसैले पनि त्यस बाकसमा एक झलक भन्दा बढि हेर्नै सक्दैनथ्यो ।

चामत्कारीक बाकस लिएर जब उनिहरु घरभित्र प्रवेश गरे , तब घरका बाकीँ सदस्यहरु बहिर निस्किए । हुग च्यामर्बलेन भित्र पसे र ढ्याप्प ढोका लगाए । उनका सहयोगीहरु भने बाहिर बसेर अनेकथरि आवाजहरु निकाल्न थाले । कहिले ठूलो आवाजमा बेल बजाइदिन्थे त कहिले विभिन्न धूनहरु निकाल्थे ताकि बाहिर बसेका मानिसहरुको ध्यान केन्द्रिकित नहोस । कहिले–काहिँ भने भित्रबाट रोएको र चिच्चाएको आवाजहरु आउँथ्यो जसले परिवारका सदस्यहरुलाई चाहिँ क्रसित बनाइदिन्थ्यो ।

भित्र प्रवेश गर्नासाथ सर्वप्रथम हुगले ती महिलाको आँखामा कालो पट्टि बाँधिदिएका थिए ताकि गर्वधारण गर्ने माहिलालाई पनि त्यस बाकसको रहस्य थाह नहोस । त्यसपछि भने उनले बाकस खोले । बच्चाको टाउको बाहिर देखिइसकेको थियो तर पनि पूूरै शरिर निस्किन सकिरहेको थिएन । परिवारजनको चिन्ता झनै बढिरहेको थियो । उता बाहिर जम्मा भएका मानिसहरु चाहिँ आज भने च्यामर्बलेन असफल हुने भए भनेर कानेखुसी गरिरहेका थिए ।

त्यत्तिकैमा अचानक भित्रबाट बच्चा रोएको आवाज सुनियो । आफ्नो सन्तानको मुख हेर्ने हतारोले बाबु भित्र पस्न खोजे । तर उनलाई  पनि च्यामर्बलेनका सहयोगीहरुले रोके । हुगले बाकसमा पुनः ती सामानहरु राखे , राम्रोसँग त्यसमा साँचो–ताल्चा कसे , महिलाको आँखाबाट पट्टि हटाइदिए अनि मात्र परिवारका सदस्यहरुलाई भित्र आउन जनाउ दिए ।

बाहिर उनको कारनामा हेर्न थुप्रै मानिस जम्मा भएका थिए । भिँडतर्फ फर्किएर उनले एकपल्ट हात हल्लाए अनि सरासर बग्गीमा चढेर आफ्नो बाटो लागे ।

च्यामर्बलेनको यस कार्यको चर्चा लन्डनमा मात्र होइन बिस्तारै–बिस्तारै सारा यूरोप भरि हुन थालिसकेको थियो । फ्रान्स , जर्मनी लगायतका देशहरुमा लाख कोसिसका बाबजुद पनि त्यस्ता जटिल डेलिभरिहरु सफलतापूर्वक गर्न सकिएको थिएन । त्यसैले त सबै च्यामर्बलेनहरुलाई महान ठान्दथे ।

यता हुग च्यामर्बलेनको उमेर दिन–प्रतिदिन ढल्कदै थियो तर उनले छोरा पाउन सकेका थिएनन् । पहिलो श्रीमतीबाट लगातार तीन छोरी जन्मिएपछि उनले दोस्रो विवाह गरे । तर दोस्री श्रीमतीले पनि उनलाई छोरा दिन सकिनन् । त्यसपछि भने १०० वर्षदेखि चल्दै आएको च्यामर्बलेनको इतिहास कसलाई हस्तानतरण गर्ने भन्ने कुराले उनलाई निकै नै पिरलिरह्यो ।

यत्तिकैमा एकदिन उनिमाथि अर्को समस्या आइलाग्यो । च्यामर्बलेनहरुलाई चुनौती दिँदै फ्रान्सका एकजना फिजिसियन त्यस्तै बाकस लिएर आए । ती फिजिसिएनले के पनि दावा गरे भने आफूले त्यस्ता बाकसहरु हजारौँको संख्यामा उत्पादन गरेर विभिन्न ठाउँहरुमा पु¥याउने र त्यसले अझै धेरै मानिसहरुलाई फाइदा पुग्नेछ ।

हुग च्यामर्बलेन निकै चलाख थिए । उनले ती फिजिसियनलाई आफूले भनेको एउटा महिलामा सफल डेलिभरि गरेर देखाउन चूनौति दिए । हुगलाई थाहा थियो कि ती फिजिसियनले बनाएको औजारले एउटी होची महिला जसको पाठेघर र बच्चाको टाउकोको अनुपात मेल खाँदैन , त्यस्तोमा सफलता हाँसिल गर्न सक्दैन । आखिरमा हुन पनि त्यस्तै भयो , नयाँ बाकसले ती महिलाको बच्चा जोगाउन सकेन ।

त्यस घटना पश्चात् त च्यामर्बलेनप्रति मानिसहरुको विश्वास झन–झन प्रगाढ भयो । तर च्यामर्बलेन एकैचोटि सबै ठाउँमा पुग्न सक्दैनथिए । एकपटक त उनलाई एकैतालि चार ठाउँबाट बोलावट भयो । कहाँ पहिले जाने भनेर निर्णय गर्दा–गर्दै सबेतिर ढिला भयो। कालान्तरमा यस घटनाले उनलाई निकै ठूलो चोट पु¥यायो ।
भनिन्छ मृत्युको अघिल्लो क्षणसम्म पनि हुग च्यामर्बलेन द्घिविधामा बाँचिरहे ः  आफ्नो परिवारको बिरासत आफैँसँग लिएर जाने कि , त्यो रहस्य संसारलाई बताएर जाने ?? आखिरमा भने उनले दोस्रो बाटो रोजे ।

उनको मृत्यु शैयाको अघितिर एउटा बाकस खुला लडिरहेको थियो । बाकस भित्र फलामका औजारहरु थिए । दुइ छुट्टा छुट्टै फलामका लाम्चा ब्लेड । ब्लेडहरु हल्का घुम्रिएका थिए जसले बच्चालाई च्याप्प अठ्याउँथ्यो । ती ब्लेडहरुमा लक सिस्टम पनि थियो जसले गर्दा ती एक अर्कामा लक्ड हुन्थे र बच्चा तान्न सजिलो हुन्थ्यो । यसरी समग्रमा ती फलामे औजारहरु फोरसेप्स अथात् चिम्टाको स्वरुपमा ढल्दथे जसले गर्दा अड्किएको बच्चालाई सजिलै तान्न सकिँथ्यो ।

सुन्दा सामान्य लागेपनि च्यामर्बलेनहरुको यो बाकस करिबन ३०० पछाडी अर्थात आजको दिनमा पनि उत्तिकै महत्वका साथ प्रयोग  गरिन्छ । त्यसैले त त्यो बाकस साँच्चै चामत्कारीक छ ।

(सेक्रेसी अफ च्यामर्बलेन्सू को नेपाली अनुवाद)

Saturday, May 13, 2017

Dream : एक सपना

Dream  एक सपना एउटा यस्तो कथा हो जसले ती तमाम विध्यार्थीहरुको प्रतिनिधित्व गर्छ जो आफ्नो घरदेखी कोसौँ टाढा अनि परिवारदेखि हजारौँ माइल परको एक अन्जान शहरमा आएका छन् ,आफ्नो सपनाको खातिर । आफ्ना इच्छा, चहाना र खुसीहरुलाई आफ्नै प्रिय कोठाको एउटा  छेउमा रहेको बाकस भित्र बन्द गरेर अनि हजारौँ हजार प्रतिस्पर्धिहरुलाइ उछिन्ने अठोटका साथ, फगत एउटा सपनाको लागी अर्थात डाक्टर बन्ने सपना ।

यो सपना एक दिन, एक रात, वा एक पलमा अचानक जन्मिएको सपना होइन । यो सपनासँग त ती सम्पूर्ण विध्यार्थीहरुको बाल्यकाल जोडिएको छ । उनीहरुलाइ कखरा चिन्न सिकाउने गूुरुहरु र विध्यालयको पहिचान जोडिएको छ । “ रत्नबहादुर सरको छोरो त डाक्टर भएछ ” भनेको सुन्दा धक्क छाती फुलाउने ती तमाम बाबुहरुको मान , प्रतिष्ठा र सम्मानसँग जाडिएको छ । अनि अगेँनामा आगो फुक्दै गर्दा पधेँरामा पानी लिन जम्मा भएका आफ्ना सँगीहरुले डाक्टरकी आमा भनेको सम्झिएर सुँक्क सुँक्क गर्ने ती सबै आमाहरुका खुसीको आँसुसँग जोडिएको छ ।

त्यहि भएर पो यो सपना एकदम खास छ । अनि यसको बेग्लै महत्व र स्थान छ ।

यस्तो सपना सुदेशको छ । यस्तै सपना नरेशको छ , दिनेशको छ । अन्जनको छ , रन्जनको छ  । अन्जलीको छ ,गंगा , जमुना अनी सरस्वतीको पनि छ । यस्तै सपना करिब करिब पच्चिस हजारको जतिको छ । तर के ती सबैको सपना पूरा हुन्छ त ? के सबैलाइ आफ्नो नामको अगाडि डाक्टर लेखाउने सुवसर जुर्छ त ?

के कस्ता कारणहरु छन् जसले केहि सयलाई मात्र त्यो अवसर प्रदान गर्छ ? के त्यो सपनासँग मात्र लगन र परिश्रम जोडिएको छ ? कि त्यससँग लक अर्थात भाग्यको पनि उत्तिकै हात रहन्छ ?

हो यस्तै यस्तै प्रश्नहरुसँग जोडिएको कथा हो “ड्रिम ः एक सपना ”।

यस कथामा यस्ता दुइ युवक छन् जो हरबखत सपना देखिरहन्छन् ।

हरेक रात जस्तै आज पनि रविले त्यहि सपना देख्यो ः

सपनामा उसकी दिदि सुत्केरी ब्यथा लागेर छट्पटाइरहेकी हुन्छिन् । उनलाई डोकोमा हालेर कसैले बोकिरहेको हुन्छ । सारा वातावरण दिदिकै रुवाई र चित्कारले गुञ्जायमान छ । वरपर तिन चार जना भरिया हतार हतार गरेर दिदिलाई लग्दैछन् । ब्याकग्राउन्ड धूमिल अनि कालो छ । स्वास्थ्य चौकी पुग्नासाथ एकजना स्वास्थ्यकर्मी अत्तालिँदै कराउँछिन् “छिट्टो सदरमुकाम लानुस यहाँ डाक्टर छैनन् । ” दिदि झन् झन् पिडाले छट्पटाउन थाल्छिन् , वातावरण कोलाहलमय हुन्छ र यस्तैमा कोही कराउँछ दिदि ।

आज पनि दिदि भन्ने यहि आवाज सुन्नासाथ रवि जुरुक्क उठ्छ । उसको मुटु ढक ढक ढक गरिरहेको छ अनि त्यसमाथि स्वाँ स्वाँ गर्दै लामो लामो सास लिन थाल्छ ।

वातावरण एकैछिनका लागि शान्त हुन्छ र यसैबिच जब उसले आफ्नो छेउकै खाटमा आँखा डुलाउँछ तब उसको रुममेट किरण पनि उसैगरि निन्द«ाबाट बिउँझिएर स्वाँ स्वाँ गर्दै लामो लामो सास फेरिरहेको हुन्छ ।

अगाडि राखिएको भित्ते घडिमा बिहानिको पाँच बजेको छ । दुवैलाई आ–आफ्नो सपनाले जुरुक्कै उठाउँछ । रवि र किरण नित्यकर्म तर्फ लाग्छन् । ट्वाइलेट जान्छन् , ब्रस गर्छन् , मुख धुन्छन् अनि आ–आफ्नो टेबलमा बसेर किताब खोल्छन् ।

ब्याकग्राउन्ड फेरि अध्याँरो हुन्छ अर्थात कथा पछाडी फर्कन्छ । सम्झनामा बाल्यकालका दिनहरु देखापर्छ । कक्षामा जुरुक्क उठेर उत्तर दिएको, हाजीरी जवाफ प्रतियोगितामा प्रथम भएको । सबैले वाही वाही गरेको अनि विद्यालयमा सरले “ ठूलो भएपछि के बन्छौ भनेर सोध्दा– डक्टर बन्छु भनेर जोडले चिच्चाएको ।”

उता डक्टर बन्छु भनेर चिच्याइरहदा यता रवि र किरणको ढोकामा कसैले ढकढक गर्छ । दुवैजना किताबमा अढेस लागेर निदाइरहेको अवस्थामा झसङ्ग हुन्छन् । तिन चार जना साथी कोठा भित्र प्रवेश गर्छन् । “उठ छिटो कोचिङ जान ढिला भयो ।” सबैजना तयार हुन्छन र कोचिङका लागी निस्कन्छन् ।

बाहिर निस्कदै गर्दा रवि आफ्नो ब्याग बोकेर ठमठम अगाडि बढ्छ । यता किरण भने होस्टेल बाहिरको चौरिमा बिहानै जम्मा भएर क्रिकेट खेलिरहेका केटाकेटिहरुलाई हेर्छ एकैछिन टोलाउँछ अनि मात्र अगाडि लाग्छ ।

कोचिङ क्लास जाने बाटोमा ठूलो भिँडभाड छ । रवि र किरणको आँखामा जस्तै सबैसँग एउटा अठोट छ, एउटा सपना छ । दिनभरि क्लासमा , लाइब्रेरीमा कहिले सरले पढाएको सुन्दै त कहिले एक आपसमा छलफल गर्दै उनीहरु निरन्तर मिहेनत गरिरहेका छन् । रवि कक्षामा १०० प्रतिशत ध्यान दिइरहेको हुन्छ भने किरण चाहिँ बेलाबखतमा झ्यालबाट तल केटाकेटीहरु खेलेको हेरेर मुस्कुराइरहन्छ ।

ब्याकग्राउन्ड फेरि अध्ँयारो हुन्छ अर्थात कथा पछाडी फर्कन्छ । सम्झनामा घरबाट निस्कने बेलाको रवि देखा पर्छ । आमाले थाली भरि अक्षता लिएर आर्शिवाद दिदै भन्नुहुन्छ ः “ हामीले तेरा लागी धेरै दुख गरेका छौँ , बाटो नबिराएस् , यता उती नबरालियस् । मन लगाएर पढेस् ।” त्यही भएर त उनीहरुको सपनासँग उनीहरुको परिवारको मान, प्रतिष्ठा र खुसीसँग पनि जोडिएको छ । गाडीमा अढेस लागेर रवि अनेकथरि कुरा मनमा खेलाउदै काठमाडौँका लागी आइरहेको हुन्छ । गाडीमा गित बजिरहेको छ “ नयाँ सपना नयाँ शहर , मनमा लिएर नयाँ रहर ।” उता गाडीमा ध्याच्च ब्रेक लाग्छ यता रवि झसङ्ग भएर बिउँझन्छ ।

कोचिङ क्लासमा छुट्टी भएर सबैजना गइसकेका छन् । रविले वरिपरि यसो आफ्नो नजर डुलायो, क्लास खाली थियो । फेरी उसले छेउको बेन्चमा हेर्यो । त्यहाँ भने किरण थियो । उसैगरी भर्खर सपनाबाट बिउँझिएर यता उता नजर डुलाइरहेको अवस्थामा ।

साझमा सबैजना होस्टेलमा जम्मा भएर आइपिएल हेर्न थाल्छन् । किरण बिचमा छ , रवि छेउमा टुसुक्क बसेको छ । यसपटक भने रविले एक्लै सपना देख्छ किनभने किरण टिभिमा मस्त रमाइरहेको छ । छक्का, किरण लगायत साथीहरु एक स्वरमै चिच्याउँछन् । जुन आवाजले गर्दा रवि झसङग भएर बिउझन्छ र बिउझिएसँगै तुरुन्तै आफ्नो कोठामा जान्छ र पढ्न सुरु गरिहाल्छ । यता रविलाई पछ्याउँदै बिस्तार–बिस्तार एक एक गर्दै सबै निस्कन्छन् तर किरण भने अन्तिमसम्म पनि त्यहि कोठामा टिभी हेरेर बसिरहन्छ ।

दिनहरु बित्दैछन् । सबैजना दिनरात – घामपानी केहि नभनी कडा मिहेनत गरिरहेका छन् । होस्टेलका कोठाहरुमा रात–रातसम्म बत्ति बलिरहन्छ । कोठाका सबै भित्ताहरु मोरफोलोजी चार्ट , पेरीवडिक टेबल र स्टिकि नोटहरुले भरिभराउ छन् । खाना खादैँ गर्दा कोइसन – आन्सरको छलफल हुन्छ । कसैकसैले त ट्वाइलेट जाँदासमेत किताब–कापी बोकेर जान थालेका छन् । समग्रमा माहोल एकदम कोलाहालमय छ ।

आज होस्टलमा विशेष चहलपहल छ किनभने कोचिङ इन्सटिच्यूटले लिने मोडल टेस्टको नतिजामा किरणले अप्रत्यासित ढङ्गले टप गरेको छ । ऊ सबैलाई वरिपरि राखेर गफ दिइरहेको छ । नाम निस्कनुमा भाग्यको पनि उत्तिकै हात रहने कुरामा उसको जोड छ । “ आखिर कोइसन पनि त्यहिँ हुन्छ आन्सर पनि त्यहिँ ।” मात्र दशवटा गेस मिल्यो भने त ठ्याक्कै नाम निस्कन्छ ।

रविलाई भने यस्ता कुराले खासै दिलचस्वी छैन । ऊ त बेलाबखतमा फुर्सद पाउनासाथ सपना देख्न थाल्छ अनि बिउँझनासाथ आफ्नो कोठामा पुगिहाल्छ ।

आज आइओयमको इन्ट्रान्स परीक्षाको दिन । आज पनि मोबाइलमा अर्लाम लाग्नुपूर्व नै रविले सपना देख्यो । स्वाँ–स्वाँ गरेर लामो सास तान्दै छेउको खाटतिर हे¥यो । किरण पनि ठिक त्यसैगरि बिउँझिएर लामो लामो सास फेर्दै थियो ।
दुवैजना जुरुक्क उठे , अनि एक–अर्कालाई धाप मार्दै परीक्षाकेन्द« तर्फ जान तयारी गरे ।
अर्को राति रिजल्ट आयो । सबैजनाको आँखा कम्प्यूटरको स्क्रिनमा छ । रिजल्ट लोडिङ पनि हुँदै थियो । तर अचानक बत्ति निभ्छ अनि दृश्यमा सबथोक अध्ँयारो हुन्छ ।

उज्यालो हुँदा घण्टी लागिरहेको छ र घण्टीसँगै रवि निन्द«ाबाट पुनः बिउझन्छ र आँखा मिच्दै अघि पछि दाया–बाया सबैतिर हेर्न थाल्छ ।

उसले सेतो एप्रोन लगाएको छ , घाँटीमा स्टेथेसकोप भिरेको छ र क्लासरुमको भित्तामा त्रिवि शिक्षण अस्पताल लेखिएको छ ।

ऊ हतार हतार गर्दै आफ्नो आँखा छेउको बेञ्चमा लान्छ । तर अहँ यसपटक भने किरण त्यहाँ हुँदैन ।

दृश्य नं एक ः किरण बिहानै रविसँगै बिउँझिएको थियो तर दुइले हरेक बिहान देख्ने सपना नितान्त फरक थियो । रविले त हरेक बिहान आफूले कुनै गेममा बिजयी छक्का हानेको देख्थ्यो र जुरुक्क उठेर लामो लामो सास फेथ्योै ।

दृश्य नं दुइ ः किरण हरेक दिन साथीहरुसँग इन्सटिच्यूटबाट बाहिर निस्कदै गर्दा , केटाकेटीहरु क्रिकेट खेलेको देखेर मुस्कुराउँथ्यो ।

दृश्य नं तिन ः कोचिङ इन्सटिच्यूटको झ्यालबाट क्रिकेट  खेल्दै गरेको हेरेर किरण टोलाइरहन्थ्यो ।

दृश्य नं चार ः होस्टलमा आइपिएल हेर्न बस्दा अन्तिमसम्म किरणले मात्र प्यासनका साथ गेम हेरेको थियो ।

दृश्य नं पाँच ः कोचिङ इन्सटिच्यूटको मोडल टेस्टमा टप गर्दा किरणले मोबाइलमा हेरेर आन्सर टिक गरेको थियो ।

रवि आज दरबारमार्गको कुनै रेष्टुरामा साथीहरुसँग एमबिबिएस ग्राजुयट भएको सेलिब्रेसन गर्दै छ । रेष्टुरामा एउटा ठूलो टिभी छ जसमा त्यहाँ उपस्थित सबैजसोको आँखा अडेको छ । सबैजना नेपाल नेपाल भन्दै हुटिङ गरिरहेका छन् । यत्तिकैमा अलि ठूलो आवाजमा रवि कराउँछ –“ किरण कुमार खत्री ओपनिङ ब्याट्सम्यान नेपाली क्रिकेट टिम , मेरो इन्ट्रान्स पढ्दाको रुममेट हो यार ” ।

Saturday, May 6, 2017

मेडिकल शिक्षामा भित्रदै गरेको 'आरक्षण'

अप्रिल २६ सन् २००६, अल इन्डिया इन्स्टिच्युट अफ मेडिसिन (एम्स) मा चिकित्सा शिक्षा अध्ययनरत विद्यार्थीहरुले एउटा आन्दोलनको प्रारम्भ गरे। सो आन्दोलन जबर्जस्ति रुपमा सरकारले 'अन्य पिछडिएका वर्गका' नाममा भारतका
प्रीमियम इन्स्टिच्युटहरु जस्तै अल इन्डिया इन्स्टिच्युट अफ मेडिसिन, इन्डियन इन्स्टिच्युट अफ टेक्नोलोजी (आइ.आइ.टि), इन्स्टिच्युट अफ इन्टरनेसनल मेनेजमेन्ट साइन्स आदिमा लागु गर्न खोजेको आरक्षण प्रणालीको विरोधमा थियो। आन्दोलनरत विद्यार्थीहरुको तर्क थियो यस्ता क्रीम ईन्स्टिच्युटहरुमा करिब ५० प्रतिशत सिट सिमित वर्गको लागि आरक्षित गरि राजनैतिक दलहरुले 'भोट ब्यान्क पोलिटिक्स ' गर्न खोजे।

१३ मे सन् २००६, दिल्लीका सम्पुर्ण मेडिकल विद्यार्थीहरुले सडकमा निस्किएर यस निर्णयको विरोध गरे। शान्तिपुर्ण रुपमा विरोधमा उत्रिएका विद्यार्थीहरुलाइ सरकारले व्यापक धरपकट गर्दैसयौंलाई पक्राउ गरि थुनामा राख्यो।

१४ मे सन् २००६, सरकारको यस किसिमको रवैया पश्चात् राष्ट्रव्यापी रुपमा 'एन्टी रिजर्भेसन फोरम' को गठन भयो जसले १९५० देखि भारतमा लागू गरिएको आरक्षण प्रणालीको समिक्षा समयानुकूल परिमार्जनको माग गर्दै आन्दोलनको घोषणा गर्यो।

सुरुमा मेडिकल विद्यार्थीहरुको समन्वयनमा गठन भएको यस फोरममा बिस्तारै चिकित्सक, इन्जिनियर साथै अन्य पेशाकर्मी नागरिक अगुवाहरुको क्रमशः ऐक्यबद्धता थपिदै गयो।

यस बिचमा राष्ट्रपति, प्रधानमन्त्री प्रधानन्यायाधीशलाई हस्ताक्षर संकलन गरेर बुझाउने देखि भद्र अवज्ञा आन्दोलन जस्तै अत्यावश्यक सेवामा खलल नपुग्नेगरी चिकित्सकहरुले 'मास क्याजुयल लिभ' लिने जस्ता विरोधका
कार्यक्रमहरु भए। तर यति गर्दा पनि सरकार टसको मस भएन। बरु त्यसरी बिदा लिने चिकित्सकहरुलाइ सस्पेन्ड गर्ने विद्यार्थीहरुलाइ होस्टेल निकाला गर्ने जस्ता धम्की दिइरह्यो।

यस्तो अवस्था सिर्जित भयो जतिखेर  सरकार प्रतिपक्षमा रहेका दलहरुसमेत एउटै कित्तामा उभिए। तर यति हुँदा-हुँदै पनि गलत कुराको विरोध गर्नुपर्छ भनेर थालिएको आन्दोलन रोकिएन। बरु झन यसले नयाँ उचाइ हाँसिल गर्न थाल्यो।

२७ मे २००६, स्वतन्त्र रुपमा लाखौं मानिसहरु सडकमा आए। कुनै पनि राजनैतिक दलको ब्यानर मुनि नगरिएको सो प्रदर्शन  भारतको इतिहासमा एउटा 'लारजेस्ट नन-पोलिटिकल र्याली' बन्न पुग्यो।

यस घटना पश्चात् भने सरकार एककदम पछाडि हट्न बाध्य भयो अन्तत आरक्षणलाई पुनर्विचार पुनर्मुल्याङ्न गर्ने कुरामा सहमत भयो।

नेपालको इतिहास

वर्ग मुक्तीका लागि भन्दै नेपालको विभिन्न कालखण्डहरुमा अनेकन संघर्षहरु भइरहे माओवादी जनयुद्ध ०६२-०६३ को जनआन्दोलन पश्चात् भने वर्षौंदेखि पछि परेका यस्ता वर्ग, समुदायहरुलाइ संस्थागत रुपमै राज्यको मुलधारमा ल्याउने पहल सुरु भयो। पछाडि परेको समुदाय/वर्गलाई कुनै एक कालखण्डमा विशेष प्रोत्साहन दिएर राज्यको मूलधारमा ल्याउनुपर्छ भन्ने रायमा दम पनि छ। यसैकुरालाइ ध्यानमा राख्दै, नेपालको संविधानले महिला, जनजाति तथा सीमान्तकृत वर्गका लागि राज्यका विभिन्न निकायहरुमा आरक्षणको व्यवस्था गरेको छ।

संविधानको यहि मर्मलाई आधार मानेर निजामती सेवाबाट प्रारम्भ गरिएको आरक्षणको व्यवस्था क्रमशः शिक्षा स्वास्थ्य गर्दै लगभग सम्पुर्ण क्षेत्रहरुमा धमाधम लागू गराउन थालियो।

त्यसपछिका दिनमा भने यो व्यवस्थाले सम्बन्धित समुदायलाइ फाइदा पुगे/नपुगेको कुनै अनुसन्धान नै गरिएको यसको समयानुकुल व्याख्या, विश्लेषण कहाँ, कसरी अनि कहिलेसम्म यो लागू गराइरहने हो भन्ने विषयमा कुनै मन्थन नै भएको छ।

मेडिकल शिक्षामा आरक्षणको औचित्य

करिब एक साता भयो, चिकित्साशास्त्र अध्ययन संस्थान डिनको कार्यलयमा विद्यार्थीहरुले ताला लगाएको। केही महिना अघि मात्रै अन्डरग्राजुयट तह अर्थात् एमबिबिएस लेभलमा भर्नाका लागि लिइने इन्ट्रान्स परीक्षामा पनि ४५ प्रतिशत आरक्षणको व्यवस्था लागू गर्न खोजिएको थियो। तर चौतर्फी दबाब साथै मेडिकल शिक्षामा आरक्षणको औचित्य पुष्ठि गर्न नसकेपछि तत्कालका लागि डिन कार्यलय सो निर्णयबाट पछि हट्न बाध्य भयो।

तर यसपटक चाहिँ अति नै भयो। त्रिवि डिन कार्यलय अझ एककदम अघि सर्दै निकै  नै संवेदनशील विशेषज्ञ तह अर्थात् पोस्टग्र्याजुयट लेभलमा समेत आरक्षणको व्यवस्था मिलाउन कटिबद्ध बनेको छ। यसै अवस्थामा सबैजना चुप बसे, भोलि सुपर स्पेसियलाजेसन अर्थात् डिएम/ एमसिएच लेभलमा पनि आरक्षण लाग्नेछ।

मेडिकल शिक्षा आफैंमा विशिष्ट किनभने यसले उत्पादन गर्ने प्रोडक्ट भनेका चिकित्सक हुन् अनि चिकित्सा त्यस्तो पेशा हो जसमा जो कसैलाइ पनि एभरेज बनेर निस्कने छुट कहिलै हुँदैन। एउटा चिकित्सक सधै निपुण नै हुनपर्छ। नपत्याए एकपल्ट आँखा चिम्म गरेर सोच्नुहोस, तपाईं बेहोस अवस्थामा अपरेसन थिएटर भित्र छिर्दै गर्दा, कस्ता व्यक्तिले तपाईंको शरीरमा ब्लेड चलावोस भन्ने अपेक्षा गर्नुहुन्छ ?

हो त्यस्ता एक्सिलेन्ट सर्जन उत्पादन गर्न इन्टेक पनि एक्सिलेन्ट विद्यार्थी कै हुनुपर्दछ। आखिर , सावित्री चामलको बीउ रोपेर बास्मती धान फलेको कतै सुन्नु भएको ?

हो यदि हामीसँग निजामती सेवामा जस्तै मनग्गे सिट हुन्थे भने कठोर मेहेनत गर्नेलाइ मज्जाले छात्रवृत्ति प्रदान गरेर बाँकीका सिटहरु आरक्षित गर्न सकिन्थ्यो तर डा.गोविन्द केसीको पटकपटकको सत्याग्रहको बाबजुद पनि सरकारले चिकित्सा शिक्षा अध्ययनका लागि मनग्गे छात्रवृत्ति दिन सकेको छैन।

उदाहरणको लागि चिकित्साशास्त्र अध्ययन संस्थानले हरेक वर्ष जम्मा ४५ जनालाइ पुर्ण छात्रवृत्तिमा पढाउँछ जसका लागि मैले चार वर्ष अघि दिएको प्रवेश परीक्षामा करिब पन्ध्र हजार आवेदन परेको थियो। अहिले सोको संख्या दोब्बर नै भइसकेको छ। त्यसमा पनि करिब - हजार यस्ता विद्यार्थी हुन्छन् जो आफ्नो डाक्टर बन्ने सपना पूरा गर्न हाड छाला एक गरेर लागिपरेका हुन्छन्

फस्ट्रेसन त्यतिखेर हुन्छ जतिखेर ९४ अंक ल्याउँदा पनि आफ्नो नाम दुई नम्बर नपुगेका कारण मेरिट लिस्टमा पर्दैन तर ५२ अंक अर्थात पास मार्क्स भन्दा जम्मा दुई अंक बढि ल्याएका अर्का उमेदवारले आरक्षणको आवरणमा आइओएममा भर्ना पाउँछन। आफैंसँग पनि शिक्षा मन्त्रालयले लिने परीक्षामा मात्र . नम्बर नपुगेर जिवनको अमुल्य एक वर्ष खेर फाल्दै गर्दा, ५० अंक मात्र ल्याएर पनि छात्रवृत्ति पाइरहेका साथीहरुलाइ बधाई दिएका अमिला
क्षणहरु पनि छन् आखिर ब्राह्मण भएर जन्मिएकै कारण यस्तो नियती कहिलेसम्म भोगिरहन पर्ने हो? के यस्ता नसुहाउँदा नियमहरुको पुनर्विचार गर्न जरुरी छैन?

अझ कहालीलाग्दो परिस्थिति पोस्ट ग्राजुयट लेभलमा छ। वर्षेनि नेपालभित्र बाहिर पढेका गरेर जम्माजम्मी तीन हजारदेखि पैतिस सय चिकित्सक उत्पादन भइरहेका छन् तर आफुले चाहेको विषयमा विशेषज्ञता हाँसिल गर्न मात्र - सिट रहेका छन् अझ माथी सुपरस्पेसियलाजेसन लेभलमा अध्ययन गर्न चाहेमा बढिमा दुई सिट पाइन्छ। अब भन्नोस्, त्यसमा पनि आधा सिटमा आरक्षण लागू भएपछी मेडिकल शिक्षाको हालत के होला?

अझ हास्यास्पद कुरा के भने, यसपटक पोस्ट ग्राजुयट तहमा लागू गर्न खोजिएको आरक्षण महिला तथा विपन्न चिकित्सकहरुका लागि भनिएको छ। अरे बाबा, चिकित्सक नै विपन्न भएको देशको गरिबीको रेखा कहाँ पो होला?

फेरि, एकपटक एउटा विद्यार्थी महिला, जनजाति , आदिवासी वा मधेसी भएकै कारण  आरक्षणमा एमबीबीएस अध्ययन गर्छ। एउटै होस्टेलमा बसेर , एउटै मेसमा पकाएको खाना खाएर अनि एउटै लेक्चर हलमा पढाएको कुरा पढेर अरु जस्तै चिकित्सक बनेर निस्कन्छ। तब उसलाई के कुराले पछि बनायो जसले गर्दा  उसैलाइ पुनः पोस्टग्राजुयट तहमा फेरि आरक्षण चाहियो? के यसरी एउटै व्यक्तिले पटकपटक पाइरहने आरक्षण गलत होइन ?

रोगको उपचार गर्ने कि सुनको वैशाखी किनिदिने ?

सन २००६ ताका भारतमा भएको 'एन्टी रिजर्भेसन प्रोटेस्ट ' का दौरान आरक्षणलाई उपनाम दिइएको थियो "गोल्डेन क्रचेज" अर्थात् सुनको वैशाखी एउटा कुनै मानिस अज्ञात कारणवश हिँड्न नसक्ने भएको छ। त्यस्तो बेलामा उसको हिँड्न नसक्नुको कारण पत्ता लगाएर उपचार गरिदिनु बुद्दिमता हुन्छ कि उसलाइ क्षणिक खुशी बनाउन सुनको वैशाखी प्रदान गर्नु? अवस्य पनि उसलाइ हिँड्न सक्ने बनाउनपर्छ।

उदाहरणका लागि आदिवासी- जनजातिका लागि भनी शिक्षा मन्त्रालयले छुट्याएको सिटमा पढेर कोहि चेपाङ, लेप्चा वा माझी समुदायको व्यक्ति चिकित्सक बनेको सुन्नुभएको ? छैन नि ! किन यस्तो हुन्छ भने ,ती समुदायका बालबालिकालाई उचित विद्यालय शिक्षा दिएर बेलैदेखी अब्बल बनाउने तिर कसैको ध्यान नै गएको छैन।
हिँड्न नसक्नेको पहिला खुट्टाको उपचार गरिदिनपर्छ अनि केही दिन हिँड्नका लागि सहायता गरिदिनपर्छ अन्ततोगत्वा उसलाइ आफ्नै क्षमताले दौडिन छाडिदिन पर्छ। तर हाम्रोमा ठिक उल्टो भइरहेको छ। हिँड्न नसक्नेहरुका लागि सरकार चार कोष परको चोकमा सुनको वैशाखी लिएर कुरिरहेको छ। अर्थात् जुन समुदायका मानिसले विद्यालय वा प्लस टुको मुखसमेत देख्न पाएका छैनन् उनीहरुका लागि एमबिबिएस पोस्टग्राजुयट तहमा सिट आरक्षित गरिरहेको छ।

यसैका कारण भयो के भन्दा , तिनै आदिवासीको आवरणमा पहिलै साधनस्रोत सम्पन्न जातजातिहरुले मात्र अवसर पाइरहने स्थितीको सृजना भएको छ। त्यसो हो भने आरक्षण लागू भएको यतिका वर्षमा के साँच्चिकै हामीले चाहेका वर्गको उन्नति भएको ? के सरकारले यसको तथ्यांक राखेको ?

"अति सर्वत्र वर्जयेत" अति भएपछि नै भारतमा आरक्षणको विरोधमा लाखौँ
मानिस सडकमा ओर्लिएका थिए सायद हामीभित्र पनि यो समस्या निकै गाँठो परेर जकडिएको छ।  त्यसकारण पनि सबैजनाले हातेमालो गर्दै -आफ्नो आवाज बुलन्द बनाउन सकेको खण्डमा हामी पनि हाम्रो सरकारलाइ यस व्यवस्थाको पुनर्मुल्याङ्कन वा पुनर्विचार गर्ने स्थितिमा पुर्याउन सक्छौं यस विषयमा एकपटक वृहत्तर छलफल गरौं 'वादे वादे जायते तत्वबोध -' आखिर तर्क वितर्क विचार विमर्शबाटै हरेक कुराको निश्कर्ष निस्कन्छ।

अन्त्यमा,

त्रिवि शिक्षण अस्पतालमा आफ्नो अध्ययन सक्काएर दुई वर्षे अनिवार्य करारका लागि गाउँ जाँदै गर्नु भएका एकजना सिनिएर दाइको निकै नै ठूलो झोला देखेर मैले झट्ट सोधेँ - " के हो झोलामा दुई वर्षलाइ पुग्ने अन्न पनि यतैबाट लान लाग्नु भएको हो कि कसो?" उहाँको जवाफ थियो -" अन्न होइन दुई वर्षलाई पढ्न पुग्ने किताबहरु हुन् -युएसएमिलिका दुई वर्ष जसो तसो यो बोन्डिङ कटाउन पाए सिधै अमेरिका जाने थिएँ। आखिर हाम्रा लागि सरकारले जताततै ढोकाहरु बन्द गर्दैछ " सायद यसरी नै फाइनेस्ट डाक्टरहरुलाइ अमेरिका पठाएकै कारण आफ्नो भोट ब्याङ्क बलियो बनाउन हचुवाका भरमा आरक्षणको पक्षपोषण गर्दै बसेका राजनितिज्ञहरु  आफू बिरामी पर्दा चाहिँ अमेरिका नै जचाउन जाँदा रहेछन्