गुँरास फुल्यो

डाँडा पाखा ढकमक्क बोटै भरी गुँरास फुल्यो
मुस्कुराउने सान्नानीको ओठै भरी गुँरास फुल्यो ।

तिम्लाइ नभेटेरै रैछ, साइत मेरो नजुरेको
वर्षौं देखि थन्किएको कोटै भरी गुँरास फुल्यो ।

आजकालका मदन हुन एक मुनामा अड्कदैनन
घर छोडेर हिँडेका थे, भोटै भरी गुँरास फुल्यो ।

कति पुस्ता त्यहिँ टड्पे, कति पुस्ता त्यहिँ मरे
जब भत्क्यो अनि बल्ल 'छाउ' गोठै भरी गुँरास फुल्यो ।

सृष्टिको नियम यस्तै होनी, आएपछी जानै पर्ने
ज्यान बचाउने डाक्सापको नी, फोटै भरी गुँरास फुल्यो ।

अन्तिम शेर;

जीवन कति सुन्दर रैछ, बुझे मैले त्यतिखेर
तिमी आको पहिलो रातमै , कोठै भरी गुँरास फुल्यो ।