अरे बाफ रे डा.साब तो जवान छि

****
झुस्स सेता दारी , चिल्लो तालु अनि मुसुक्क मुस्काउने हँसिलो मुहार। अनशनका बेला पत्र- पत्रीका र टेलिभिजनमा छाइरहने डा. गोविन्द केसीलाइ सायद कसैले सम्झन पर्दा यहि चित्र मानसपटलमा सुरुमै आउँछ। आज दशौँ अनशनको पाचौं दिन, हल्का दारी बढ्न थालेका छन् , सास फेर्न समस्या भएर अक्सिजन माक्स लगाइएको छ र मुटुको चाल निरन्तर मनिटर गर्न अनेकथरी तार झुन्डाइएको छ। समग्रमा भन्नुपर्दा उहाँ अब ठ्याक्क पत्रपत्रिकामा देखिने गोविन्द केसीको अवतारमा हुनुहुन्छ । तर अनशन बस्नु ठिक पुर्व उहाँको जीवनचर्या अति नै सामान्य हुन्छ। यतिसम्म सामान्य कि यति परिचित अनुहार तपाईंको अगाडिबाटै निस्कन्छ्न तर तपाइले उनी डा.केसी हुन भनेर लख पनि काट्न सक्नु हुन्न।
****
गोविन्द सर आफ्नो आठौं अनशनबाट बल्लतल्ल तङग्रदै हुनुहुन्थ्यो, अचानक सप्तरीमा भारतीय पक्षले बाधेको बाँधका कारण तिलाठी जलमग्न भएको घटना खरमा सल्केको आगो झैँ देश भरि नै फैलियो। सायद डा.केसी पनि लाइब्रेरीमा यहि समाचार पढ्दै हुनुहुन्थ्यो, जुरुक्क उठेर सरासर हिँड्नुभयो। यसपटक साथ लाग्नेमा हामी केही थान विद्यार्थी पनि भयौँ। सप्तरीका लागि चढेको नाइट बसमा एकजना वयस्कको गतिविधि हामीलाइ निकै संकास्पद लाग्यो। उनी अगाडिको सिटमा थिए तर घरीघरी हामी भएतिर पछाडी आउँथे र सरतिर पुलुक्क हेर्थे। नौबिसेमा गाडी रोकियो तर पनि उनको शंकालु हेराइ भने जारी नै थियो। रात छिप्पिदै जाँदा ती ब्यक्तिलाइ अचाक्लै भएछ क्यार, हेटौंडामा खाना खान ओर्लिदा उनी हामी नजिकै आए -
"हजुर डा.गोविन्द केसी हैन?"
सर : हाहा, भनेपछि तपाई पनि झुक्किनु भयो है! डा. केसी त अनशन बस्दा-बस्दा कति दुब्ला भएका होलान् । हेर्नुस म त कति मोटो घाटो छु"
ती व्यक्ति : अँ है साच्चै ,उनी त दुब्ला होलान् नि।
सर : यसमा तपाईंको केही गल्ती छैन, म उनी जस्तै देखिन्छु। धेरै मान्छे झुकिन्छ्न।

त्यसपछि यात्रा भरी नै ती व्यक्ति कहिलै हाम्रा तिर आएनन् सायद उनी विस्वस्त भए कि , अनशन बसिरहने डा.केसी त निकै दुब्ला छन् ।
****
राजबिराजमा ओर्लिदा, हामीसँग दुई फुल प्याकेट त्रिपाल अनि ३-४ कार्टुन औषधि थिए । सायद ती सामान बोकिदिने ठेलावाला दाइले सरलाइ काठमाडौंबाट आएका कुनै एनजिवो/आइएनजिवो का प्रतिनिधि ठानेछ्न क्यार (बाटोमा कुरा पनि त्यस्तै गर्दै थिए) हामीलाइ त्यहाँको तीन-तारे होटलमा पुर्याइदिए। सामान बिसाएर नुहाइ-धुवाइ गर्न थालियो। एकछिन पछि यसो विचार गर्छौ त सर नै हुनुहुन्न। हतार-हतार फोन घुमाएँ- सर कता निस्कनु भयो??
" बाबू म त अलि सस्तो होटल पाइन्छ कि भनेर खोज्न पो निस्किएँ। यहाँ बाढीपिडितलाई सेवा गर्न आएको , बरु जति पैसा बच्छ, सबै उनीहरुलाइ नै खर्च गरौँ"।
त्यसपछि तीन दिनको होटलको एक्स्ट्रा खर्च कटाएर हामीले वृद्ध-वृद्दालाई फलफूल अनि केटाकेटीलाई कापीकलम किनिदियौँ। खाना- खाजा पनि मितव्ययिता अपनाएर नै खाने निर्णय भयो।
अर्को बिहान, खाजा खान एउटा पसलमा छिरेका थियौँ। त्यहाँका साउझी एकटक लाएर हामीलाइ हेरेको हेरै गर्न थाले। हामी जेरी-पुरीले अघायौँ तर उनको जिज्ञासाको भोक अझै मेटिएको थिएन। पैसा तिर्नै लाग्दा उनले पैसा लिन मानेनन् तर एउटा प्रश्न गरे - हजुरलाई मैले देखेको हो तर कहाँ देखेको यादै भएन??
सर : टिभीमा हो?
साउझी : हो , टिभीमै हो। बल्ल याद आयो।
सर : अँ त नि , म धेरै टेलिसिरियलहरुमा खेलिरहन्छु सायद कुनैमा देख्नु भयो होला।"

साउझी टेलिसिरियलको नाम सम्झिन थाले। तर उनको दिमागमा नाम आउनु अगाडी नै हामी त्यहाँ पैसा राखिदिएर धेरै अगाडि बढिसकेका थियौँ।
***
राजबिराजबाट तिलाठी करिब १३ किलोमिटरको दुरिमा छ। चाँडै सामान बोकेर लैजान एउटा मोटरसाइकलको व्यवस्था गरियो। हामीले को-के खासै परिचय नखुलाइ जित दाइलाई यसो भनेका थियौँ -
" काठमाडौँबाट एकजना डाक्टर आउनुभएको छ उहाँ तिलाठी पुग्नु अगाडि नै औषधि लिएर त्यहाँ जानुपर्ने भयो, तपाईं बाइकमा लगिदिनुस न है!"

तर सरले हामीलाइ गाडीमा पठाएर आफूले नै अट्ने जति औषधि बोकेर जानुभयो। जित दाइ निकै रमाइला मानिस थिए, बाटोमा पनि सायद सरसँग ठट्टा गर्दै गए होलान् ।
हामी त्यहाँ पुग्दा , साउनको मधेसको घाममा सर असिनपसिन भएर बिरामी जाच्दै हुनुहुन्थ्यो। कसैलाई औषधि दिनुहुन्थ्यो, कसैलाइ सुइ लगाइदिनुहुन्थ्यो, कसैलाई फिजियोथेरापी सिकाइदिनुहुन्थ्यो। खाजा पनि खान नपर्ने, शौचालय पनि जान नपर्ने , बिचबिचमा यसो एक-दुइ घुट्की पानी खायो अनि बस बिरामी जाँचिरह्यो। यो क्रम साझँ हुनेबेलासम्म चलिरह्यो।

साँझतिर तिनै जित दाइ हस्याङफस्याङ गर्दै आइपुगे। डा.गोविन्द केसी तिलाठी पुगेको खबर पुरै राजबिराज भरी फैलिसकेको रहेछ।जब उनी सरले बिरामी जाँचिरहेको कोठामा पुगे, बल्ल उनको होस खुलेछ। बिहान आफुले बाइकमा ल्याएको व्यक्ति त सामान बोक्ने मानिस होइन रहेछन् बिरामी जाच्न आएका डाक्टर नै रहेछन् । त्यो पनि राजबिराजमा चर्चा गरिएको डा.गोविन्द केसी।
सायद उनको दिमागमा तिनै पत्रपत्रिकामा देखिने , झुस्स दारी भएको, अनि निकै गलेर सुतिरहेका अनशनकारी डा.गोविन्द केसी थिए होलान् । त्यसैले त उनको मुखबाट हठात फुस्कियो -
"अरे बाफ रे, डा.साब तो जवान छि!!"

**